Eliksir Rozpaczy

Ta strona została wybrana najlepiej rozbudowanym artykułem w 2022 roku, w ramach projektu Artykuł Miesiąca!

Ta strona wygrała 107. Artykuł Miesiąca. Została dopracowana przez użytkownika/czkę: BlackAngel92!

Konkurs ma na celu ulepszenie artykułów pod względem tekstu i szaty graficznej. Pierwszy wystartował w czerwcu 2013 roku. Więcej o projekcie można przeczytać na stronie projektu i regulaminie konkursu.

Eliksir Rozpaczy
Kolor	Szmaragdowa zieleń
Efekt	Wywołuje lęk, delirium, majaczenie, skrajne pragnienie i silny ból brzucha pijącego.
Cechy charakterystyczne	Fosforyzujący blask
Wynalazca	Lord Voldemort (prawdopodobnie)
Twórca	Lord Voldemort (prawdopodobnie)

Harry Potter

Myśli pan, że tam jest ten horkruks, panie profesorze?

Albus Dumbledore

Och, tak. Tylko jak go dosięgnąć? Tego eliksiru nie przeniknie ręka, nie można go unicestwić, wybrać, wypompować, transmutować, zaczarować ani w żaden inny sposób zmienić jego natury. Dochodzę do jednego wniosku: ten eliksir trzeba wypić.

Harry Potter

Co?! Nie!

Albus Dumbledore

Tak sądzę. Tylko wypijając zawartość tej misy, można ją opróżnić i zobaczyć, co jest na dnie.

Harry Potter

Ale jeśli... jeśli to pana zabije?

Albus Dumbledore

Och, wątpię, żeby to działało w ten sposób. Lord Voldemort nie chciałby uśmiercać kogoś, kto dotarł do tej wyspy.

— rozmowa Albusa Dumbledore'a i Harry'ego Pottera w jaskini.[źródło]

Eliksir Rozpaczy (ang. Drink of Despair/Emerald Potion) — tajemniczy eliksir, o nieznanym składzie, którego wypicie wywołuje strach, delirium i skrajne pragnienie. Mikstura nie była trucizną, gdyż nie zabijała osoby jej pijącej, tylko czyniła ją bardzo słabą i bezbronną. Był to eliksir ochronny stosowany do chowania niezwykle ważnych przedmiotów. Aby zwiększyć bezpieczeństwo przechowywanego przedmiotu powinien być on jeszcze dodatkowo zabezpieczony w celu zaatakowania ofiary, która właśnie wypiła cały eliksir.

Albus Dumbledore po przebadaniu eliksiru stwierdził, że nie można go transmutować, rzucić uroku, zanurzyć w nim ręki, wylać bądź w inny sposób zmienić jego naturę. Jedynym sposobem „pozbycia się” mikstury było wypicie.

Czarny Pan zastosował tę miksturę, jako część ochrony, dla jednego ze swoich horkruksów, Medalionu Salazara Slytherina, który był ukryty w jaskini. Jako, że jedna osoba nie byłaby w stanie wypić eliksiru do końca, powinna jej towarzyszyć druga osoba, która wmuszałaby picie eliksiru, aż do samego dna naczynia, w którym się znajdował. Voldemort uważał za niemożliwe to, że komuś udałoby się wydostać medalion z kryjówki i przez to zaczarował łódź do przewożenia jednego dorosłego czarodzieja (była wyczulona nie na ciężar, lecz na wielkość mocy magicznej). Łódź jedynie można było oszukać przy pomocy nieletniego czarodzieja lub magicznych stworzeń np. skrzatów domowych.

Historia

Kryształowa misa z eliksirem.

Harry Potter

Panie profesorze przecież to robota VOLDEMORTA...

Albus Dumbledore

Przepraszam, Harry, powinienem powiedzieć, że nie chciałby NATYCHMIAST uśmiercać kogoś, kto dotarł na te wyspę. Chciałby go utrzymać przy życiu dostatecznie długo, by wykryć, w jaki sposób temu komuś udało się pokonać jego zabezpieczenia, a także, co najważniejsze, dlaczego temu komuś udało się pokonać jego zabezpieczenia, a także, co najważniejsze, dlaczego temu komuś tak bardzo zależało na opróżnieniu misy. Nie zapominaj, iż Lord Voldermot wierzy, że tylko on wie o swoich horkruksach.

— Albus Dumbledore wyjaśnia intencje Lorda Voldemorta, które kryją się w postaci mikstury.[źródło]

Po zamianie medalionu Salazara Slytherina w horkruksa, młody Tom Riddle, wykorzystał trudno dostępną jaskinię do ukrycia przedmiotu. Najważniejszym z zabezpieczeń był specjalny eliksir, który prawdopodobnie był jego autorskim dziełem. Pośrodku podziemnego jeziora, znajdowała się kamienna misa, na której dnie został umieszczony medalion, który został zalany miksturą. Chcąc przetestować działanie ochronne płynu, Czarny Pan poprosił swoich śmieciożerców, aby któryś z nich pozwolił na „użycie” jego skrzata domowego. Na ochotnika zgłosił się Regulus Black, który rozkazał Stworkowi, aby na czas tej „misji” słuchał instrukcji Voldemorta i po jego zakończeniu powrócił do Grimmauld Place 12.

Voldemort przetestował wszystkie mechanizmy obronne jaskini. Według jego przypuszczeń eliksir obezwładnił skrzata, którego czarnoksiężnik zostawił na pewną śmierć. Jednakże Czarny Pan nie zdawał sobie sprawy, że środki bezpieczeństwa jakie zastosował do ochrony medalionu nie zapobiegną deportacji skrzata domowego. Mężczyzna nie rozumiał, że skrzaty posiadają magię różniącą się od czarodziejskiej. Tylko dzięki niej Stworek mógł wrócić do swojego pana – Regulusa i zdradzić mu tajemnice jaskini.

Pierwsza próba na medalionie

Zobacz więcej: Potyczka w jaskini (1979)

Harry Potter pokazujący fałszywy medalion Stworkowi.

Regulus był wściekły na to, jak Voldemort potraktował Stworka i postanowił sabotować dążenie Czarnego Pana do nieśmiertelności. Doszedł do wniosku, na podstawie różnych subtelnych wskazówek, że czarnoksiężnik stworzył horkruksa, czyli coś co głęboko przestraszyło Regulusa. Nie powiedział o tym nikomu — nawet Stworkowi — aby zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie. Poprosił skrzata, aby ten zabrał go do jaskini, gdzie następnie sam wypił miksturę. Dzięki temu Stworek mógł zamienić horkruksa na fałszywy medalion. Regulus nakazał Stworkowi, aby zostawił swojego pana w jaskini, zniszczył medalion i nigdy nie powiedział swojej rodzinie, co się stało. Stworek nie był w stanie zniszczyć medalionu, pomimo wielu prób, a oryginalny medalion pozostał na Grimmauld Place 12, dopóki nie został skradziony przez Mundungusa Fletchera.

Druga próba na medalionie

Zobacz więcej: Potyczka w jaskini (1997)

Profesor Albus Dumbledore pijący eliksir.

„Nie ulega wątpliwości, że ten eliksir musi działać w sposób udaremniający mi zabranie horkruksa. Może mnie sparaliżuje, spowoduje, że zapomną, po co tu jestem, wywoła tak silny ból, że nie będę zdolny do niczego, albo uczyni mnie niezdolnym do działania w jakiś inny sposób. Jeśli tak się stanie, Harry, twoim zadaniem będzie przypilnowanie, żebym pił dalej, nawet gdybyś musiał wlewać mi go siłą przez zaciśnięte usta. Rozumiesz?”

— Albus Dumbledore wydający instrukcje Harry'emu Potterowi przez wypiciem eliksiru.^[źródło]

Albus Dumbledore zdał sobie sprawę, że Tom Marvolo Riddle stworzył kilka horkrusów. Przez cały rok szkolny 1996/1997 odbywał z Harrym Potterem prywatne lekcje podczas których, umierający mężczyzna badał wraz z młodym gryfonem wszelkie wspomnienia odnoszące się do życia Lorda Voldemorta. Jedno z badanych wspomnień pochodziło z czasów, gdzie do młodego Toma w sierocińcu przyszedł Albus Dumbledore. Przełożona sierocińca, pani Cole opowiedziała o pewnym incydencie podczas jednej z wycieczek nad morze, organizowanej przez sierociniec, Tom zabrał Amy Benson i Denisa Bishopa na zwiedzanie pewnej jaskini. Chłopiec i dziewczynka po tej wyprawie byli wystraszeni. Jaskinia, do której zabrał ich młody dziedzic Slytherina była tą samą, w której wiele lat później ukrył jeden ze swoich horkruksów.

Efekt działania eliksiru.

Dyrektor Hogwartu podczas swojego śledztwa odkrył obszar zmieniony przez potężną magię. 29 czerwca 1997 roku wyruszył wraz z Harrym Potterem, w celu zdobycia kolejnego horkruksa Lorda Voldemorta. Po przedostaniu się przez zewnętrzne zabezpieczenia jaskini, starzec i młodzieniec dotarli do skalnej wysepki pośrodku jeziora. Na szczycie postumentu znajdowała się kamienna misa pełna szmaragdowego płynu, który jarzył się fosforującym blaskiem. Po ustaleniu, że miksturę z misy da się jedynie wybrać poprzez wypicie jej, Albus Dumbledore wyczarował kryształowy puchar i zaczął go pić.

Albus Dumbledore wyczarowujący ogniste lasso.

Starzec po wypiciu trzech pucharów eliksiru zaczął odczuwać jego działanie. Pierwszym objawem był ból. Kolejnym było podobne działanie do dementora wysysającego szczęście i dobre uczucia z otoczenia, gdyż Albus Dumbledore zaczął przezywać swoje najgorsze wspomnienia. Na końcu pojawiło się ogromne pragnienie. Wszelkie próby wyczarowania wody i napojenia nią przez Harry'ego czarodzieja spełzały na niczym. Czary nałożone na jaskinię uniemożliwiały wyczarowanie wody, gdyż ta za każdym razem natychmiast znikała. Zdesperowany młodzieniec zaczerpnął wodę z jeziora i napoił nią starca. Działanie to spowodowało „wybudzenie” się inferiusów, które były dodatkowym zabezpieczeniem horkruksa. Stworzenia za zadanie miały wciągnięcie osoby do jeziora, aby ta utonęła. Harry i Dumbledore uciekli po tym, jak starzec wyczarował ogniste lasso, które odstraszyło inferiusy, które boją się światła, ognia i ciepła.

Sprawdzenie bezpieczeństwa medalionu

„Szedł tunelem wiodącym do pierwszej jaskini... wolał się upewnić, że medalion wciąż tam jest, zanim przeniesie się do Hogwartu... (...) widział Voldemorta płynącego szybko przez mroczne jezioro jarzącym się zielonkawo czółnem... już prawie dopłynął do wyspy, na której stała kamienna misa... (...) przez sekundę patrzył na kamienną misę, w której wypełniający ją eliksir zrobił się przeźroczysty, a na dnie nie było medialionu, nie było nic...”

— Harry w świadomości Lord Voldemorta, który sprawdzał czy w jaskini znajduje się dalej medalion Salazara Slytherina.^[źródło]

Czarny Pan odkrył po zdobyciu przez Harry'ego pucharu Helgi Hufflepuff, że młodzieniec „poluje” na jego horkruksy. Natychmiast wyruszył sprawdzić pozostałe kryjówki. Po wejściu do jaskini, dotarł do misy z eliksirem, gdzie zaklęciem sprawił, ze mikstura stała się przeźroczysta. Wściekł się, gdy odkrył, że na dnie misy nie ma medalionu.

Opis

Zielona poświata jaką wydobywał z siebie eliksir (okładka książki).

Harry Potter

Co to jest?

Albus Dumbledore

Nie jestem pewny. Ale na pewno coś bardziej niepokojącego niż krew i martwe ciała.

— Albus Dumbledore i Harry Potter badający zawartość misy.[źródło]

Eliksir barwy szmaragdowej, świecący fosforującym blaskiem. Zielona poświata była widoczna z wyspy znajdującej się pośrodku jeziora aż do samego jego brzegu znajdującego się w jaskini. Badając eliksir Albus Dumbledore oświadczył, że nie można w żaden znany mu sposób zmienić natury eliksiru. Jedynie tylko Lord Voldemort sprawił, że mikstura stała się krystalicznie przeźroczysta. Czarny Pan wiedział jak można wpłynąć na magiczny płyn.

Efekty

„Stworek pił, a jak pił, zobaczył straszne rzeczy... żar palił mu wnętrzności... Stworek krzyczał, wzywał pana Regulusa, żeby go uratował, wzywał swoja panią, ale Czarny Pan tylko się śmiał... zmusił Stworka, by wypił cały eliksir... i wrzucił medalion do pustej misy... i napełnił ją znowu eliksirem... a potem odpłynął, zostawiając Stworka na tej wyspie...”

— Stworek opisuje jak Lord Voldemort zmusił go do przetestowania rozpaczy.^[źródło]

Eliksir rozpaczy był miksturą, do której nie sposób było włożyć ręki, usunąć za pomocą zaklęcia, np. chłoszczyść, wybrać, zaczarować, transmutować czy w jakikolwiek inny sposób wpłynąć bądź zmienić jego naturę. Jedynym sposobem na opróżnienie naczynia w jakim się znajduje było wypicie płynu, wówczas znikała bariera jaką „generował” eliskir. Czarny Pan, jako twórca, był w stanie zmienić jego przeźroczystość, czyniąc miksturę „krystalicznie czystą”, aby sprawdzić zawartość dna kamiennej misy.

Harry Potter

Prosesorze, czy pan mnie słyszy?

Albus Dumbledore

Nie chcę... nie zmuszaj mnie... nie... ja chcę przestać...

Harry Potter

Nie... nie może pan przestać, profesorze. Musi pan dalej pić, pamięta pan? Powiedział mi pan, że musi pan wszystko wypić. Proszę...

Albus Dumbledore

Nie... Nie chcę... nie chcę... puść mnie...

Harry Potter

Wszystko w porządku, panie profesorze. Wszystko w porządku, jestem tutaj...

Albus Dumbledore

Przestań, przestań.

Harry Potter

Tak... tak, na tym będzie koniec.

Albus Dumbledore

Nie, nie, nie... nie mogę... nie mogę, nie zmuszaj mnie, ja nie chcę...

— Efekt działania eliksiru u Albusa Dumbledore'a.[źródło]

Wszystkie skutki oddziaływania eliskiru nie są tak do końca znane, jednak po zachowaniu pijących można stwierdzić, że działał zarazem jak trucizna i antidotum. Z opowieści Stworka i zachowania Dumbledore'a wiadomo, że mikstura powodowała intensywny ból u pijącego, który był opisywany jako pieczenie wewnątrz organizmu. Kolejno następną przypadłością jest doświadczanie strasznych rzeczy, które wiązały się z najgorszymi wspomnieniami i lękami. Ostatnim skutkiem jest ogromne pragnienie, którego nie da się zaspokoić niczym innym jak wypiciem wody z jeziora okalającego kamienną wyspę. Dyrektor Hogwartu podkreślił, że eliksir nie może zabić osoby go pijącej, ponieważ Lord Voldemort nie chciał natychmiast zabić osoby, która odkryła jaskinię, gdzie ukrył horkruksa. Było to celowe działanie, gdyż czarnoksiężnik z chęcią dowiedziałby się w jaki sposób ten czarodziej znalazł tak strzeżone miejsce.

Krzyki Dumbledore'a: „To moje wina (...).” „Chcę umrzeć!”, „ZABIJ MNIE!” oznaczały, że wróciły do mężczyzny jego najmroczniejsze wspomnienia. Jednocześnie także mogły być to prośby o uwolnienie go od bólu fizycznego jaki odczuwał przy spożywaniu mikstury. W maju 1998 roku Harry Potter opowiedział Aberforthowi Dumbledore'owi jak spożycie eliksiru wpłynęło na jego brata. Młodzieniec wspomniał, że Albus przeżywał pojedynek, jaki miał miejsce pomiędzy nimi a Gellertem Grindelwaldem, który doprowadził do śmierci ich siostry Ariany Dumbledore. Te wydarzenie, było czymś z czym zmagał się Dumbledore przez całe swoje życie, gdyż czuł się winny. Prawdopodobnie te wspomnienia wróciły do Dumbledore'a podczas spożywania eliksiru, jednak mężczyzna nie mówił o tym.

Prawdopodobnie mikstura mogła się samoistnie uzupełniać w naczyniu, gdyż po wizycie Regulusa Blacka i Stworka, kolejnymi osobami, które weszły do jaskini był Albus Dumbledore i Harry Potter. Zaś kamienna misa była uzupełniona szmaragdową miksturą. Także po wypiciu mikstury przez Dumbledore'a misa wypełniła się ponownie, zanim Lord Voldemort przybył do jaskini w celu sprawdzenia, czy jego horkruks się dalej znajduje na swoim miejscu.

Za kulisami

Eliksir w dyspenserze wody w grze LEGO Harry Potter: Lata 5−7.

• W filmowej adaptacji eliksir miał kolor ciemno−fioletowy wpadający w czarny. Zaś w książce jest opisany jako szmaragdowo-zielony.
• W książce Albus Dumbledore wyczarował kryształowy puchar, który służył do nabierania eliksiru. W filmowej adaptacji na misie wykonanej z kryształu znajdowała się muszla. W pierwotnej wersji scenariuszu miał znajdować się kryształowy kubek.
• W grze LEGO Harry Potter: Lata 5−7 eliksir nie jest przechowywany w kamiennej misie, tylko w dyspenserze wody
• Eliksir nie został nazwany w książce, filmie czy grach wideo. Nazwa eliksir rozpaczy widnieje w tytule jednego z utworów muzycznych jakie znajdują się na ścieżce dźwiękowej filmowej adaptacji Księcia Półkrwi. Na Pottermore eliksir był także nazwany emerald potion, co można przetłumaczyć jako szmaragdowy eliksir.
• W filmie Harry rzucał zaklęcie Aguamenti na misę, a w książce na sam puchar.
  • W filmie młody gryfon nie mógł nabrać wyczarowanej przez siebie wody do muszli. Zaś w książce woda znikała, gdy tylko przyłożył puchar do ust dyrektora.
• Jeden ze swoich domysłów Albus Dumbledore sugerował, że eliksir nie zabije pijącej go osoby. Miał on za zadanie powstrzymać daną osobę przed zdobyciem horkruksa. Prawdopodobnie miał także zawiadomić Czarnego Pana o próbie kradzieży, aby ten mógł przesłuchać i torturować osobę pijąca miksturę. Mechanizm powiadamiający nie istniał, gdyż czarnoksiężnik nie został powiadomiony o 2 wejściach do jaskini, jednym w 1979 roku i drugim w 1997 roku. Mikstura nie była w sobie śmiertelna, nie była typową trucizną z działaniem natychmiastowym. Została sprytnie zaprojektowana, że zmuszała pijącą osobę do zaspokojenia pragnienia wodą z jeziora, gdzie inferiusy zaciągały swoją ofiarę pod wodę lub pijący mógł umrzeć z pragnienia.
  • Nie wiadomo czy w te przypuszczenie wierzył sam dyrektor Hogwartu, czy tylko chciał przekonać Harry'ego Pottera. Także sam Lord Voldemort mógł preferować bardziej torturujące metody śmierci dla osób, które odważyły się choćby spróbować zniszczyć jego horkruksy.
• Jedynymi znanymi czarodziejami, którzy pili eliksir to Albus Dumbledore i Regulus Black. Ci mężczyźni odkryli, że Czarny Pan stworzył swoje horkruksy (Harry Potter, Ron Weasley i Hermiona Granger zostali o tym fakcie poinformowani).
  • Wejście do jaskini horkruksa było pierwszą (i jedyną) próbą znalezienia jednego z horkruksów przez młodego Blacka.
  • Natomiast Albus Dumbledore znalazł i zniszczył pierścień Marvolo Gaunta. Starzec pijąc eliksir, umierał wówczas od klątwy jaka była nałożona na pierścień.
  • Mężczyźni byli jedynymi pijącymi, którzy wypili dobrowolnie miksturę ze świadomością, że muszą to zrobić, aby móc zdobyć horkruks.
• Albus Dumbledore i Regulus Black zmarli wkrótce po wypiciu eliksiru, obaj byli tego świadomi.
  • Regulus Black mógł wierzyć, że nie może się dalej przeciwstawiać Czarnemu Pani i jednocześnie żyć. Młody Black nakazał swojemu skrzatowi domowemu, Stworkowi, aby ten zostawił go w jaskini. Młodzieńca wciągnęły do jeziora inferiusy, gdy ten gasił swoje pragnienie wodą z jeziora.
  • Albus Dumbledore z powodu klątwy jaką „zdobył” poprzez założenie pierścienia, miał tylko kilka miesięcy życia. Czarodziej rozkazał Severusowi Snape'owi zabić go bezbolesną śmiercią, gdy przyjdzie na to odpowiedni czas.
• To jakie tortury wyrządził eliksir mogły mieć wpływ na osobowość i niezdrowy wygląd Stworka. Dodatkowo nałożyło się na to: śmierć Regulusa i Walburgi Blacków, zakaz poinformowania rodziny o śmierci Regulusa, samotne życie z horkruksem i portretem pani, sposób traktowania skrzata przez Syriusza Blacka oraz jego wiek.

Występowanie

• Harry Potter i Książę Półkrwi (książka) (pierwsze wystąpienie)
• Harry Potter i Książę Półkrwi (film)
• Harry Potter i Książę Półkrwi (gra)
• Harry Potter i Książę Półkrwi (ścieżka dźwiękowa)
• Harry Potter i Insygnia Śmierci (książka) (w wizji)
• Harry Potter i Insygnia Śmierci: część pierwsza (film) (w wizji)
• LEGO Harry Potter: Lata 5-7
• Harry Potter for Kinect (tylko wspomniany)
• Pottermore (tylko wspomniany)
• Harry Potter: Wizards Unite (tylko wspomniany)
• Harry Potter: Żywa Magia (tylko wspomniany na zajęciach z histori magii)