FANDOM


Wolves

Wilkołak w czasie przemiany

Likantropia, znana również jako wilkołactwo (ang. Lycanthropy) — przemiana czarodzieja (bardzo rzadko przypadłość ta dotyka mugoli) w wilkołaka, która ma miejsce w czasie pełni księżyca. Podczas przemiany w wilkołaka, czarodziej traci swoją ludzką świadomość i działa instynktownie, przejmując zwierzęce zachowania i cechy: staje się silniejszy, zwinniejszy i bardziej odporny. Osoby cierpiące na tę przypadłość, często są izolowane od społeczeństwa i żyją na uboczu.Przemiana trwa parę chwil, ale jest bardzo bolesna.Natomiast czas po przemianie po jakim wilkołak zmieni się z powrotem w postać ludzką sięga około 3 dni. Na likantropię zapadają osoby ugryzione przez wilkołaka w czasie pełni. Przykładami wilkołaków są Remus Lupin i Fenrir Greyback.

ZdolnościEdytuj

Wilkołaki podczas pełni księżyca zmieniają się w zwierzę (wilka, lub półczłowieka−półwilka), dzięki temu wyostrzają się ich zmysły: lepiej widzą w ciemności, słyszą, czują (mają lepsze powonienie). Ich siła fizyczna znacznie się zwiększa i potrafią skakać z wysokiej odległości, nie robiąc sobie krzywdy. Są znacznie zwinniejsze i potrafią się dzięki ostrym pazurom i sile, znacznie lepiej wspinać[1]. Ich zęby się wyostrzają i mogą rozszarpywać swe ofiary z większą łatwością. Ważną zdolnością wilkołaków podczas przemiany jest zarażenie swoją przypadłością osób zdrowych przez ugryzienie.

Skutki ugryzienia – szczegóły zarażenia Edytuj

Remus Lupin turning into Werewolf

Przemiana w wilkołaka – Lupin

Strona Pottermore podaje, że ugryzienie mugoli przez wilkołaka (podczas pełni), kończy się najczęściej ich śmiercią. W przypadku gdy ugryziony zostanie czarodziej (taki jak Remus Lupin), ofiara przeżywa, ale na ugryzionego zostaje przeniesiona likantropia. Do zarażenia likantropią dochodzi, gdy po ugryzieniu, ślina wilkołaka zostaje zmieszana z krwią ofiary.

Wilkołactwo, a prawny nadzórEdytuj

Sam się zwolniłem (...). Jutro o tej porze zaczną przylatywać sowy od rodziców, którzy nie będą chcieli(...), by ich dzieci uczył ktoś taki jak ja
— Remus Lupin w rozmowie z Harrym Potterem – wilkołactwo jako przyczyna zwolnienia ze stanowiska nauczyciela[źródło]
Remus-Lupin

Remus Lupin – zarażony wilkołactwem

Wilkołaki nie zostały przez Ministerstwo Magii określone ani jako „ludzie” ani jako „bestie” – ich status jest więc nieokreślony. Wydano dekret dotyczący wilkołaków, który miał zapewnić kontrolę nad nimi: wilkołaki miały podpisać dekret, w którym przyznawały się do swego 'statusu' i zobowiązywały do (przymusowego) izolowania ich raz w miesiącu od społeczeństwa (w czasie przemiany podczas pełni), rzekomo dla ich własnego bezpieczeństwa. Dekret poniżał wilkołaki i kazał im czuć się istotami gorszymi i niebezpiecznymi dla innych. Stanowisko Ministerstwa można streścić w zdaniu: „Wstydźcie się, że jesteście wilkołakami, przyznajcie się do choroby, ale i tak będziecie uchodzić w naszym świecie za szkodliwe i groźne bestie, które należy izolować od normalnych ludzi”. W rezultacie żaden wilkołak nie przyznawał się do swej 'przypadłości' i ich liczba oraz status pozostały nieokreślone. Próby zamykania wilkołaków przez ministerstwo spotęgowały już i tak złą opinię o tych istotach w społeczeństwie. Były one niepożądane (obawiano się ich ataków) w świecie czarodziejów i żyły z dala od skupisk ludzkich – w lasach i na odludziu. Polityka ministerstwa wobec wilkołaków pokazuje, że nie miało ono pomysłu na rozwiązanie problemu wilkołaków i ich życia w społeczeństwie. Broniło wyłącznie interesu większości, uznającej je za szkodliwe i pozbawione ludzkich cech. Narzuciło opresyjny system na wilkołaki (przymusowa izolacja chroniąca innych obywateli), przez co te jeszcze bardziej były zmuszone do ukrywania swej przypadłości i życia z dala od społeczeństwa.

FenrirGreyback WB F6 FenrirGreybackIllustration V3 Illust 080615 Port

Fenrir Greyback po przemianie

Odbiciem typowej postawy wobec wilkołaków w społeczności czarodziejów, jest opinia Lyalla Lupina o Greybacku, że wilkołaki nie mają prawa żyć i powinno się je tępić. Lyall Lupin był pracownikiem Departamentu Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami, w którym wydano dekret dotyczący m.in. izolacji wilkołaków. Faktem jest jednak, że Greyback odznaczał się wyjątkowym nawet jak na wilkołaki okrucieństwem. Z premedytacją planował swoje ataki na ludzi, mszcząc się w ten sposób za zmarginalizowanie kwestii wilkołaków i skazanie ich na życie poza społeczeństwem.

Niestety Greyback uciekł z Ministerstwa i wziął odwet na Lyallu Lupinie: zaatakował jego rodzinę w noc podczas pełni z zamiarem zabicia jego syna Remusa. Chłopiec przeżył, ale został zarażony likantropią, stając się wilkołakiem. Miało to znaczenie w III części przygód Harry'ego, gdy jako nauczyciel obrony przed czarną magią przemienił się w wilkołaka. Później (po 'życzliwej' interwencji Severusa Snape'a), gdy wyszedł na jaw jego „futerkowy problem”, musiał zrezygnować z pełnionej posady. Likantropia była główną przyczyną rezygnacji Lupina. Niemniej, Remus Lupin do końca bronił ideałów Zakonu Feniksa, którego był członkiem. Stracił życie, broniąc uczniów i szkoły przed śmierciożercami (druga bitwa o Hogwart w 1998 roku). Lupin jest przykładem wilkołaka, który zdołał się (mimo swej odmienności) zasymilować do życia w społeczeństwie czarodziejów. Jego syn nie przejął likantropii, ponieważ nie przechodzi ona na potomków wilkołaków[2].

RemusLupin PM B3C20M1 RemusAsAWaerewolfFightingWithSiriusAsADogInForbiddenForest Moment

Lunatyk (wilkołak) walczy z Łapą

Leczenie likantropiiEdytuj

Nie wynaleziono lekarstwa, które jest w stanie w pełni wyleczyć zjawisko likantropii. Pomagają one jedynie złagodzić jej skutki i usunąć niektóre jej objawy. W drugiej połowie XX wieku wynaleziono lekarstwa, które uśmierzają skutki choroby:

  • Wywar Tojadowy (z ang. The Wolfsbane Potion) – lekarstwo zmniejszające skutki ukąszenia przez wilkołaki i objawy likantropii – nie jest w stanie w pełni wyleczyć z likantropii. Jak dotąd, jest jednym z najbardziej skutecznych leków zwalczających wilkołactwo i skutki przemiany.
  • Dyptam – zioło, które pomaga w szybkim gojeniu się ran ciętych i po ugryzieniu (Hermiona użyła go na Ronie Weasleyu, gdy ten rozszczepił się w czasie teleportacji[3]).
  • Starte srebro również wymienia się pośród substancji łagodzących skutki likantropii.

Przemiana w wilkołaka przypadająca na pełnię każdego miesiąca – jeśli się jej nie leczy – jest dla niego bardzo bolesna. Skutki likantropii wilkołak odczuwa jeszcze kilka dni po przemianie, do najczęstszych należą: bladość skóry i zły stan zdrowia (można rozumieć jako złe samopoczucie).

Za kulisamiEdytuj

  • J.K. Rowling przyznała kiedyś, że likantropia symbolizuje chorobę AIDS; zarówno wilkołaki, jak i ludzie chorujący na tę chorobę są odrzucani przez społeczeństwo.
  • W kulturach wschodniosłowiańskich wilkołactwo nazywa się tęsknotą do Księżyca.
  • W ludowych podaniach wierzono, że wilkołakiem można stać się za sprawą rzuconego uroku lub po ukąszeniu przez innego wilkołaka[4]. Przeistoczenie się w wilka było także możliwe po natarciu się specjalną maścią.
  • Zwiększona odporność na ból oraz wzrost siły - czyli cechy widoczne u wilkołaka po przemianie - przypominają objawy pojawiające się u ludzi podczas skoku adrenaliny (na skutek działania w stresie-pobudzenia lub w czasie walki).

Występowanie Edytuj

Zobacz też Edytuj

Przypisy

  1. Wilkołak na Wikipedii
  2. Pottermore – „Warewolves”
  3. Harry Potter i Insygnia Śmierci (książka)
  4. Bohdan Baranowski – W kręgu upiorów i wilkołaków, Łódź 1981, ISBN 83-218-0072-6Wilkołak)
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.