Miód pitny (ang. Mead) — napój alkoholowy wytwarzany przez fermentację miodu, który został rozcieńczony wodą i alkoholem. Miód pitny został spopularyzowany w starożytnej Grecji i cesarskim Rzymie. Po upadku Rzymu stał się ulubionym napojem wielu europejskich plemion. Miód pitny był również jednym z ulubionych napoi w czarodziejskim świecie.
W serii[]
- Na trzecim roku Harry'ego Pottera Rubeus Hagrid, mający słabość do grzanego miodu pitnego, zamówił aż cztery kwarty tego trunku od Madame Rosmerty w pubie pod Trzema Miotłami w Hogsmeade[1].
- W roku szkolnym 1994/1995 krążyła plotka, mówiąca o tym, iż Albus Dumbledore zamówił wiele beczek miodu na Bal Bożonarodzeniowy, ale miód okazał się fałszywy[3].
- Harry po raz pierwszy skosztował miodu pitnego latem 1996 roku, kiedy Dumbledore przybył na Privet Drive 4, aby wyjaśnić mu wolę Syriusza Blacka. Harry zaznaczył, że chociaż nigdy czegoś takiego nie pił, bardzo mu to smakowało. Dursleyowie jednak odmówili skosztowania zaoferowanego im miodu, przez to byli stukani po głowie przez szklanki tak długo, aż Albus Dumbledore nie zaprzestał niewerbalnie ich działania[4].
- Miód pitny został podany na przyjęciu bożonarodzeniowym Klubu Ślimaka. W pewnym momencie imprezy Horacy Slughorn trzymał w jednej ręce ogromny kawałek ciasta, a w drugiej szklankę miodu. Harry Potter również napił się trochę miodu pitnego podczas imprezy, a po tym, jak Luna Lovegood wyjaśniła, co miała na myśli przez nazwę „Sprzysiężenia Zgniłego Kła”, z rozbawienia wydmuchał połowę swojego miodu przez nos[5].
Ron, po otruciu się miodem pitnym od Horacego Slughorna
- W tym samym roku szkolnym, profesor Slughorn dał Ronowi Weasleyowi szklankę korzennego miodu pitnego jako środek wzmacniający, po tym, jak podał mu antidotum na eliksir miłosny[6]. Był nieświadomy, że miód został otruty przez Draco Malfoya, a przyniesiony został przez zaczarowaną Imperiusem Madame Rosmertę, która chciała, aby butelka miodu dotarła do Dumbledore'a. Argus Filch nie wykrył trucizny, ponieważ jej nie rozpoznał ani nie wątpił w Rosmertę. Draco powiedział, że wpadł na ten pomysł, gdy usłyszał, jak Hermiona Granger powiedziała, że Filch nie rozpoznaje eliksirów (kiedy mówiła o eliksirze miłości zakupionym przez Romildę Vane w Magicznych Dowcipach Weasleyów)[7]. Tylko szybka reakcja Harry'ego Pottera, który wepchnął bezoar do gardła Rona, uratowała mu życie[6]. Dumbledore później skomentował próbę Draco, że była to prymitywna i desperacka metoda zabójstwa[7]. Hermiona później stwierdziła, że Slughorn zachowałby coś smacznego dla siebie zamiast rozdawać to jako prezent, wierząc, że napastnik nie był świadomy osobowości Horacego[8], a sam Slughorn twierdził, że i tak zapomniał dać to zamierzonemu interesantowi[6].
- W 1998 roku Aberforth Dumbledore podał miód pitny Harry'emu, Ronowi i Hermionie w Gospodzie pod Świńskim Łbem przed bitwą o Hogwart[2].
Występowanie[]
- Harry Potter i Kamień Filozoficzny (książka) (pierwsze wystąpienie)
- Harry Potter i więzień Azkabanu (książka)
- Harry Potter i Czara Ognia (książka)
- Harry Potter i Książę Półkrwi (książka)
- Harry Potter i Książę Półkrwi (film)
- Harry Potter i Książę Półkrwi (gra)
- Harry Potter i Insygnia Śmierci (książka)
- Harry Potter i Insygnia Śmierci: część druga (film)
- LEGO Harry Potter: Lata 5−7
- The Wizarding World of Harry Potter
- Harry Potter. Magiczny almanach (tylko wspomniany)
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Harry Potter i więzień Azkabanu (książka), rozdział 10, Mapa Huncwotów
- ↑ 2,0 2,1 Harry Potter i Insygnia Śmierci (książka), rozdział 28, Brakujące lusterko
- ↑ Harry Potter i Czara Ognia (książka), rozdział 22, Nieoczekiwane zadanie
- ↑ Harry Potter i Książę Półkrwi (książka), rozdział 3, Kto chce, a kto nie chce
- ↑ Harry Potter i Książę Półkrwi (książka), rozdział 15, Przysięga Wieczysta
- ↑ 6,0 6,1 6,2 Harry Potter i Książę Półkrwi (książka), rozdział 18, Urodzinowe niespodzianki
- ↑ 7,0 7,1 Harry Potter i Książę Półkrwi (książka), rozdział 27, Wieża rozjarzona błyskawicami
- ↑ Harry Potter i Książę Półkrwi (książka), rozdział 19, Skrzacie ogony