FANDOM


Telefon (ang. Telephone) — mugolskie urządzenie służące do komunikowania się na dalekie odległości przy użyciu energii elektrycznej.

Opis Edytuj

Większość czarodziejów nie było zaznajomionych z taką technologią. Sądzili, że muszą krzyczeć do odbiorcy, aby ich usłyszał[1]. Ze względu, że nie byli oni zbytnio przekonani do telefonów, preferowali używanie sów[2] oraz sieci Fiuu[3].

W serii Edytuj

  • Vernon Dursley 1 listopada 1981 roku wykonał kilka ważnych telefonów podczas pobytu w swojej firmie zajmującej się świdrami. Był także bliski, aby zadzwonić do swojej żony, Petunii, by opowiedzieć jej o dziwnych wydarzeniach, które miały wówczas miejsce, ale ostatecznie się rozmyślił[4]. Dursley bowiem oglądał prognozę pogody, w której prowadzący, Jim McGuffin mówił o dziwnych wydarzeniach w kraju (w rzeczywistości były spowodowane radosnymi balangami czarodziejów po zniknięciu Lorda Voldemorta). Wiele osób, które oglądało Jima w telewizji, dzwoniło później do niego, pytając, czy zamiast ulewy, mogą się spodziewać spadających sów.
  • 31 lipca 1991 roku, kiedy Harry Potter spotkał Rubeusa Hagrida i przyglądał się jak mężczyzna adresuje list do Albusa Dumbledore'a za pomocą sowy, miał nieodparte wrażenie, że sposób, w jaki gajowy się zachowywał, było dla niego co najmniej tak normalne, jak zwykła rozmowa telefoniczna[5].
  • W dniu 6 sierpnia 1992 roku Artur Weasley rozmawiał z Harrym o tym, jak skorzystać z telefonu. Według pana Weasleya, przedmiot ten był bardzo interesujący i pomysłowy[6].
  • 31 lipca 1993 roku Ronald Weasley próbował dodzwonić się na Privet Drive 4, aby porozmawiać z Harrym. Potter w tym celu podał swój numer Ronowi i Hermionie pod koniec poprzedniego roku szkolnego[7]. Niestety, ze względu na brak znajomości obsługi telefonu, kiedy Ron wykonał telefon do Pottera, zaczął krzyczeć do słuchawki, w obawie, że Harry go nie usłyszy. Ostatecznie telefon odebrał wuj chłopca, Vernon, którego rozwścieczyły piski Rona i zdenerwował się na Harry'ego. Z tego względu Hermiona nawet nie próbowała zadzwonić do kolegi, nie chcąc jeszcze bardziej pogarszać jego stosunków z wujostwem. Było to o tyle smutne dla Pottera, ponieważ był pewien, że jako urodzona w mugolskiej rodzinie, Hermiona nie wpadłaby na pomysł, by krzyczeć do słuchawki.
  • Także w 1993 roku, gdy Syriusz Black uciekł z Azkabanu, utworzono specjalną linię telefoniczną dla mugoli, aby mogli zgłosić policji, że go gdzieś widzieli[8]. Jeden z mugoli rzeczywiście zadzwonił pod specjalny numer, aby poinformować, że widział Blacka w Dufftown. Co ciekawe, miejscowość ta znajdowała się w niedalekiej odległości od Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Ostatecznie, gdy policja zjawiła się na miejscu, Syriusza już nie było[9].
  • 16 sierpnia 1994 roku, mugol Frank Bryce, który nie posiadał własnego telefonu, planował skorzystać z budki telefonicznej, aby skontaktować się z policją po zapoznaniu się z planami Lorda Voldemorta, ale nie był w stanie wykonać telefonu, ponieważ go zamordowano na miejscu[10].
  • W dniu 1 września tego samego roku Molly Weasley skorzystała z telefonu, aby zadzwonić na trzy taksówki w celu zawiezienia rodziny Weasleyów, a także Harry'ego Pottera i Hermiony Granger na stację King's Cross w Londynie, aby wsiąść do pociągu Hogwart Express. Pomyślnie udało jej się wykonać telefon i wszyscy dotarli na miejsce.
  • Budka telefoniczna służyła jako wejście dla gości do Brytyjskiego Ministerstwa Magii. Aby dostać się na miejsce, należało wejść do budki i wpisać na klawiaturze kod 62442, który umożliwiał nawiązanie połączenia. Następnie należało się przedstawić, a po zaakceptowaniu otrzymywało się przepustkę, która upoważniała do przeniesienia się do Ministerstwa[11].
  • W 1996 roku premier Anglii oczekiwał na telefon od prezydenta obcego kraju, ale prezydent postanowił przełożyć rozmowę i oddzwonił do niego kolejnej nocy. Powodem była rozmowa z Ministrem Magii, Rufusem Scrimgeourem[12].

Występowanie Edytuj

Przypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.