FANDOM


Należy wybrać teren położony z dala od siedzib mugoli, jakieś torfowisko lub wrzosowisko, i upewnić się, że gracze nie będą widoczni z daleka, kiedy wzbiją się na miotłach w powietrze. Jeśli wytycza się stałe boisko, warto je uzbroić w zaklęcia antymugolskie. Najlepiej grać w nocy.
— Opis gry sporządzony przez Mumpsa[źródło]

Zachariasz Mumpsczarodziej nieznanego statusu krwi, żyjący na przełomie XIV i XV wieku. Był autorem pierwszego pełnego opisu gry w quidditcha, dzięki któremu wiemy znacznie więcej o historii tego sportu. Podkreślił w nim antymugolskie środki bezpieczeństwa.

Według Mumpsa czternastowieczne boisko miało długość pięciuset stóp i szerokość stu osiemdziesięciu. Za jego czasów rolę bramek spełniały wielkie kosze osadzone na tyczkach. Zmieniono je na obręcze dopiero w 1883 r. co nie spodobało się kibicom quidditcha. Wiemy też, że w XIV w. rola obrońcy różniła się znacznie od współczesnej:

[obrońca] powinien pierwszy dotrzeć do swoich koszy bramkowych, ponieważ jego zadaniem jest nie dopuścić, by do któregoś z nich trafił kafel. Obrońca powinien być świadom, że kiedy zapędzi się zbyt daleko w drugi koniec pola gry, jego kosze mogą być zagrożone przez przeciwników. Jednak szybki obrońca może strzelić gola przeciwnikom, a następnie na czas do swoich koszy, by udaremnić przeciwnikom wyrównanie. Jest to sprawa jego osobistych umiejętności i trafnej oceny sytuacji.

Za czasów Mumpsa obrońcy poruszali się po całym polu i zdobywali punkty. W dzisiejszych czasach obrońcy zasadniczo nie poruszają się poza swoim polem bramkowym.

Występowanie Edytuj

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.